De geschiedenis van Ledeacker

Ledeacker werd voor het eerst vermeld in 1414 als Sint Kathrijnen in den Broecke, naar de 14e eeuwse Sint-Catharinakapel die er te vinden was.

Ledeacker had vanaf de 15e eeuw een eigen laatbank, die later werd omgezet naar een schepenbank. Bestuurlijk stond Ledeacker daarmee zelfs hoger dan veel van de dorpen eromheen. Ledeacker had in de Franse Tijd een eigen municipaliteit (raad) met aan het hoofd de maire of burgemeester. Het besloeg een langgerekt gebied van 8 km lang en anderhalve kilometer breed. Van 1810-1821 was Ledeacker samengevoegd met Sint Anthonis tot de Maire van St. Anthoine, waarin Sint Anthonis de belangrijkste bestuurseenheid was. Op 1 januari 1821 werd deze gemeente met Oploo samengevoegd tot Oploo, Sint Anthonis en Ledeacker.

Van 1891 tot 1973 stond Ledeacker in de wijde omgeving bekend als bedevaartsplaats, omdat in 1860 kort na elkaar twee branden waren ontstaan door blikseminslagen. Het jaar daarop kreeg men toestemming tot reliekverering en werd een devotiebeeld aangekocht. In 1891 kwam het tot een georganiseerde verering en kon men voortaan een volle aflaat op Donatusdag (30 juni) en in het octaaf verdienen. Tegenwoordig is de mis, nu op de tweede zondag van juli, vooral een parochiële viering.

In 1998 werden bij gelegenheid van het 200 jarig bestaan van de parochie van de H. Catharina twee kunstwerken onthuld van de hand van Juul Baltussen uit Westerbeek. Deze zijn geplaatst voor het kerkgebouw in Ledeacker.

In Ledeacker is het goed wonen en toeven. Het dorp, dat bijna tegen Sint Anthonis aangebouwd is, heeft een geheel eigen karakter met een vriendelijke uitstraling naar iedereen, inwoner, toerist of toevallige passant.